Likaon pstry

Jest jednym z najskuteczniejszych i najbardziej nieustępliwych drapieżników, potrafiących upolować znacznie większą od siebie ofiarę. Cechuje go bardzo wysoki stopień zachowań społecznych i równie silny instynkt stadny. Hierarchia w stadzie zaznaczona jest bardzo wyraźnie i szanowana przez wszystkich jego członków. Mimo że na pierwszy rzut oka, opis ten w niemal 100 procentach pasuje do wilka, dotyczy innego zwierzęcia z rodziny psowatych. Likaon pstry, bo o nim mowa, to niezwykle efektywny łowca, który bez problemu jest w stanie zaatakować antylopę, goniąc ją przez wiele kilometrów. Jednak nie tylko umiejętności łowieckie sprawiają, że zainteresowanie likaonem pstrym jest coraz większe. Gatunek ten, zamieszkujący południowe tereny Afryki, jest bliski wyginięcia. Szacuje się, że na świecie pozostało zaledwie około 2500 jego przedstawicieli.

Likaon pstry wygląd

Likaon pstry charakteryzuje się bardzo spójną, harmonijną budową ciała. Jego znakiem charakterystycznym są z pewnością duże uszy o zaokrąglonym kształcie. Mimo dość szczupłej sylwetki, zwierzęta te charakteryzują się sporą siłą i bardzo dobrą kondycją. Zazwyczaj, waga likaona pstrego waha się w przedziale 20-35 kg. Samce są nieco większe niż samice. W większości przypadków rozmiar, jaki osiągają te zwierzęta, uzależniony jest od dostępności pożywienia. Kolejnym znakiem rozpoznawczym likaonów jest ich uzębienie. Zwierzęta te posiadają duże, szerokie i ostre kły, siekacze, a także zęby trzonowe. Wszystko po to, by szybko i bardzo skutecznie rozdrabniać nawet najtwardsze kości swojej ofiary. Zgryz likaonów jest bardzo silny, przez co zaatakowana ofiara praktycznie nie ma szans na przeżycie.

likaon pstry stado

Likaon pstry charakteryzuje się bardzo dobrze rozwiniętymi zmysłami. Jego najmocniejsze strony to słuch i węch. Instynkt łowcy pozwala lokalizować ofiary nawet z dużej odległości. Przeciętna długość ciała likaonów to około 110-150 cm a długość ogona dochodzi do 40 cm. Likaon pstry może warzyć średnio do 30 kg, osiągając wysokość w kłębie maksymalnie 80 cm. Sierść likaonów jest dość krótka i zazwyczaj ubarwiona na czarno-brunatny kolor. Cechą, która czyni każde zwierzę tej rasy niepowtarzalne, jest unikatowy układ plam na ciele. Nie jest możliwe, by dwa likaony posiadały identyczny układ łat na swojej sierści. Łaty mają barwę białą i rdzawą. Sierść likaonów jest tak krótka i rzadka, że miejscami, można zauważyć skórę zwierzęcia. W odróżnieniu od innych psowatych likaon pstry nie posiada piątego palca na przednich łapach.

Budowa likaonów pstrych determinowana jest w dużej mierze przez warunki atmosferyczne i klimat panujący w środowisku, w jakim przyszyło im żyć. Mając na uwadze lejący się z nieba żar i suchość powietrza, krótka sierść stanowi bezcenny skarb likaonów, ponieważ pozwala im na szybkie odprowadzanie ciepła z organizmu. Szczególnie podczas polowań, kiedy likaon pstry nierzadko przemierza wiele kilometrów za swoją ofiarą, ważna jest odpowiednia wentylacja.

stado likaon

Struktura stada i zachowania społeczne

Zachowania społeczne likaonów często porównywane są z wilkami. Należy jednak wiedzieć, że pod względem hierarchii i więzi, jaka wytwarza się w stadzie, likaon pstry przewyższa wilka. Podczas gdy typowa wataha wilków szarych liczy od kilkunastu do 20 osobników, w jednej watasze likaonów pstrych może znajdować się nawet 60 zwierząt. Żaden inny gatunek drapieżników nie tworzy tak wielkich stad. Mimo tak licznej populacji watahy należy zauważyć, że struktura społeczna i hierarchia stada często pozostają całkowicie nienaruszone.

Pod pewnymi względami, zachowania stadne likaonów pstrych różnią się od wilków. Cechą wspólną jest istnienie pary alfa, pełniącej funkcje przywódców stada. Jednak warto wiedzieć, że w strukturze społecznej likaonów panuje osobna hierarchia dla samic i samców. Relacja w stadzie oparta jest na całkowitym podporządkowaniu panującym wewnątrz niego zasadom. O ile wataha wilków poluje zazwyczaj na obszarze kilkuset kilometrów kwadratowych, to zasięg terytorialny likaonów pstrych często jest znacznie szerszy. Szacuje się, że jedna wataha może eksplorować teren nawet kilku tysięcy km2.

likaon matka z młodymi

Gdzie zachował się likaon pstry, który w przeszłości zamieszkiwał Afrykę w ilości setek tysięcy?

Spotkać możemy go przede wszystkim na terenie państw takich jak: Angola, Erytrea, Botswana, Namibia czy Somalia. Ich naturalnym środowiskiem występowania są obszary suche, w kierunku południowym od pustyni Sahara. Likaon pstry, w odróżnieniu od wilka, nie żyje w lasach, unikając wszelkiego rodzaju większych zarośli. Ich naturalny biotop stanowią z kolei trawiaste sawanny, półpustynie czy tereny górzyste. Na otwartych terenach likaony czują się bezpieczniej, a trzeba pamiętać, że również ten gatunek ma swoich wrogów. Do najgroźniejszych należą m.in. lwy oraz hieny pręgowane. Otwarta przestrzeń ułatwia także polowanie. Potencjalna ofiara, niemająca szans na schronienie w zaroślach, skazana jest na ucieczkę, którą zazwyczaj przegrywa, kończąc swój żywot miażdżona przez duże i ostre zęby o ogromnej sile ucisku.

Pożywienie likaonów pstrych

Czym żywi się likaon pstry? Jako typowy mięsożerca, nie pogardzi on niczym, co znajduje się w jego zasięgu. Na sawannie spotkać można stada likaonów, polujące na zebry, gazelopki, gazele i antylopy. Oprócz dużej zwierzyny wataha urządza także polowania na mniejsze osobniki, takie jak gryzonie czy ptaki. Możliwość przebiegnięcia 5 km z prędkością 50 km/h pozwala, dopaść niemal każą, nawet najszybszą ofiarę nic więc dziwnego, że antylopy gnu, tak często padają ofiarami stada likaonów. Polowanie w wydaniu watahy tych zwierząt, często wygląda podobnie ja w przypadku wilków.

pożywiające się likaony

Każdy członek stada ma wyraźnie przydzieloną rolę do wykonania. Likaony dopadają swoją ofiarę, powalają ją na ziemię, a następnie, wciąż żywą, rozrywają na kawałki. Na uwagę zasługuje także bardzo wysoki standard w zakresie dzielenia się pożywieniem. Wśród likaonów praktycznie nie dochodzi do walk o pożywienie, a pokarm dzielony jest sprawiedliwie, pośród wszystkich członków watahy.

Leave a Comment